Een mens kan nooit alles weten

Afgelopen week was er één van vreemde ontdekkingen. Op de laatste pagina van Danspunt.Magazine las ik dat een tentoonstelling over dansgeld had plaatsgevonden op 14 augustus jl. Bovendien bevindt de organisator, Numismatica Herentals, zich vlak bij mijn werk. Maar het was nog niet alles. In datzelfde danspunt magazine prijkte een afbeelding van een schilderij van Jean - Louis Forrain dat overduidelijk een operabal als onderwerp heeft. Blijkt dat dit jaar van maart tot juni 2011 een overzichts expo van 's mans theatertekeningen en schilderijen plaatsvond in Petit Palais de Paris. Ik troost me in zo'n geval met het besef dat een mens inderdaad niet alles kan weten, maar dat er ook maar 24 uur in een dag zijn en 7 dagen in een week. Jammer doch helaas! Al kunnen we het natuurlijk niet nalaten de vinger op de zere plek te leggen en de fout in de titel van dit werk 'Opera Stage' getiteld even te duiden. De dansparen staan immers niet op het podium van een theater, maar op de zwevende balvloer - wellicht van de Parijse Opera - die voor carnaval bals werd opgebouwd op de parterre. Dat is met name te merken aan de loges op de achtergrond, maar eveneens aan de wat frivool gekleede danseres die naast de deftige heer met hoge hoed wordt geplaatst. Verdorven zeden op de balvloer met andere woorden. Forrain was een karikaturist en als dusdanig dus een beetje een moraalridder. Het gaat hier om een vrij typische voorstelling zoals we die o.a. ook terug vinden bij Van Mieghem.

Reisdagboek van een Danshistoricus - Deel 1

Na een dagje fietsen uit Kiel, kwamen we aan in Schleswig, een alleraardigst havenstadje vlak bij de Duitse grens. Het lijkt oppervlakkig bekeken zelfs een beetje op Brugge, maar door zijn ligging heeft het toch een aparte geschiedenis. Schleswig behoorde vanaf 1460 tot de Deense Kroon, maar was tegelijk een gebied waar de Duitse invloed niet viel uit te sluiten. Pas vanaf 1815 werd het lid van de Duitse bond. Vandaag is er nog steeds een belangrijke minderheid Denen in de stad en zijn er vier erkende talen: Duits, Deens, Nedersaksish en Noord-Fries.

Wandelend door de straten viel mijn onmiddellijke het mooie Theater in Neo-classistische stijl op. Gezien die de politiek verandering rond 1815, lijkt het niet uitgesloten dat dit theater daarbij een rol van belang speelde. Gezien de niet te onderschatten betekenis van bals in diezelfde periode en de algemene geplogenheid om bals in theaters te organiseren, leek me dit een bijzonder interessante plek om even bij stil te staan. We waren er te kort, maar anders was ik zeker eens op de zolder of in de kelder gaan neuzen om de oude theater - balzaal op te sporen.

De Cancan is zeker niet in het Elysee - theater in Parijs geboren

Bonsoir à tous.

"Een ruim twee eeuwen oud theater in de Parijse wijk Montmartre is dinsdag door brand verwoest. Het theater, het Elysée Montmartre, was de geboorteplaats van de erotische dans cancan."

Stond vandaag in zowat alle gazetten te lezen. Als er bijvoorbeeld in een artikel zou staan, W.A. Mozart die Tristan & Isolde in 1964 componeerde, was het kot te klein. Een ketter in de kerk der encyclopedisten. Elementaire kennis heet zo iets, enz. , enz.

Mooi niet dus, want het gaat natuurlijk 'maar' over dansgeschiedenis en dan is alles gepermiteerd. Lees er 'Guinguettes et Lorettes. Le bal publique au XIXième sciècle à Paris' op na en dan kom je tot een veel genuanceerder beeld. Nl. dat de cancan oorspronkelijk een sociaal niet geheel onschuldige parodie was van de onderklasse op de dansmanieren van de hogere klassen. Met name in de quadrille danste men niet meer of niet minder balletoefeningen ca 1815. Als men de juiste dansmeester kon betalen ten minste. De cancan werd pas echt erotisch ca 1840 toen een paar Parijse studentenclubs een 'cancan' versie van de quadrille dansten, maar dan geheel naakt. Danseressen vanzelfsprekend ook in venuskostuum.

Ik durf mijn kop erop verwedden dat DAT nooit in het afgefikte Elysee Theater werd vertoond. Of vergis ik me?